Voces Ceibes é, ante todo unha historia de amor. A un país, a unha lingua, á xente que tentaba derrubar, con cancións ou a croiazos, os muros que debuxaban a silueta dunha patria perseguida.
Pero Voces Ceibes quere ser ademais, como o grupo de cantantes comprometidos que dá nome ao libro, o testemuño crítico dun tempo no que non todo estaba tan claro. Aínda que o estivese.
Porque as historias de amor levan tamén o seu pouso de veleno (iso que chamamos desamor), Vicente Araguas non ten complexos en mollar a súa pluma en tons nada suaves para poñer o dedo na chaga. Aínda que ao remate quede, entre améndoas acedas, un cheiriño a caraveis. Un fondo sonoro cheo de cancións e de cantantes que veñen sendo o retablo colorista dun tempo ruín, no que a existencia discorría en branco e negro.
