En Vigo en tres paisajes, Manuel Lueiro Reyn compón trece poemas -oito, tres e dous- que cartografan a cidade en tres latexos, coa precisión dun artesán da métrica e a respiración dun poeta que sabe escoitar o rumor humano das rúas. Estes sonetos nacero en 1960 como obra premiada no certame >, e dende entón, convertéronse nun pequeno clásico segredo: unha celebración da urbe atlántica e, ao mesmo tempo, unha lección de forma, ritmo e mirada. Lueiro, que transitou do castelán ao galego nos anos sesenta e sostivo sempre unha literatura de compromiso >, pon aquí o seu oficio ao servizo dun tema imposto e faino propio: a paisaxe vólvese emoción, compás urbano, memoria. O seu sonetario, escrito con linguaxe coidada e dominio técnico, dialoga coa mellor tradición do xénero e rescata a cidade como territorio moral e poético....
